Zainab wstała, jej palce przesuwały się po aksamitnym wykończeniu fotela. Wyczuła czyjąś obecność w pokoju: zapach dymu drzewnego, taniego tytoniu i ozonu nadchodzącej burzy.
„Meczet ma wiele gęb do wykarmienia” – powiedział Malik, a w jego głosie słychać było gorzką ulgę. „Jedna z nich zgodziła się cię przyjąć. Jutro wyjdziesz za mąż. Żebrak. Ślepe brzemię dla złamanego człowieka. Idealna symetria, nie sądzisz?”
Zapadła głęboka cisza. Zainab poczuła, jak krew odpływa jej z kończyn, a palce zdrętwiały. Płakała. Łzy były cennym towarem, który wyczerpał się, zanim skończyła dziesięć lat. Po prostu czuła, jak świat się chwieje.
Ślub był głuchym, rytmicznym tupotem kroków i stłumionym, przerywanym śmiechem. Odbywał się na błotnistym dziedzińcu miejscowego magistratu, z dala od wścibskich oczu wiejskiej elity. Zainab miała na sobie szorstki lniany kilt: ostatnią pamiątkę po siostrach. Poczuła, jak obca dłoń ściska jej zrogowaciałą dłoń. Jego uścisk był mocny, zaskakująco mocny, ale jej
← Previous Page