Ojciec wydał swoją niewidomą od urodzenia córkę za żebraka,

Deszcz w dolinie nie padał; wisiał tam niczym zimny, szary całun, oblepiając prastare kamienie rodzinnej posiadłości. W domu unosił się zapach zwietrzałego kadzidła i metaliczny aromat niepolerowanego srebra. Zainab siedziała w kącie salonu; jej świat był gobelinem faktur i ech. Rozpoznała precyzyjne skrzypienie desek podłogi, które oznajmiało przybycie ojca: głuchy, rytmiczny odgłos, niosący ciężar człowieka, który postrzegał swój rodowód jako rozpadający się pomnik.

Miała dwadzieścia jeden lat, a oczy jej ojca Malika były już niczym rozbite szkło. Dla niego jej ślepota nie była kalectwem; była boską obrzydliwością, plamą na nieskazitelnej reputacji rodziny, która handlowała estetyką i pozycją społeczną. Jej siostry, Amina i Laila, były pozłacanymi posągami w jego galerii: błyszczącymi oczami i ostrymi językami. Zainab była jedynie cieniem, który rzucały.

Przynętą nie było słowo, lecz zapach: ostry, ziemisty zapach ulic wniknął do pustego domu.

„Wstawaj, ‘istoto’” – głos jej ojca był szorstki. Nigdy nie zwracał się do niej po imieniu. Nazywanie

czegoś oznaczało uznanie jego duszy.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *