CZĘŚĆ 2: Pierwszy podejrzany podpis
Babcia Eleanor wsunęła kopertę z powrotem do wnętrza płaszcza, jakby obawiała się, że ktoś mógłby jej ją wyrwać – nawet teraz, gdy siedzieliśmy w moim samochodzie.
– Co masz na myśli, mówiąc, że chcieli się ciebie pozbyć? – zapytałem.
– Twój ojciec od tygodni próbuje mnie przekonać, że nie jestem już w stanie samodzielnie podejmować decyzji.
– A dlaczego mi o tym nie powiedziałaś?
Spojrzała na mnie ze smutkiem, jakiego wcześniej u niej nie widziałem.
– Bo chciałam mieć pewność, Ivan. Czym innym jest podejrzewać własnego syna o kłamstwo, a czymś
zupełnie innym – udowodnić mu to.
W milczeniu pojechaliśmy do sądu hrabstwa.
Po drodze mój telefon zawibrował jeszcze cztery razy. Dwa połączenia od ojca, jedno od…
CZĘŚĆ 2: Pierwszy podejrzany podpis